بررسی فقهی تجسس والدین در امور فرزندان

چکیده : تجسس در امور دیگران یکی از مسائلی است که در فقه اسلامی به‌شدت مورد نقد قرار گرفته و بر اساس اصول فقهی، ورود به حریم خصوصی افراد، امری ممنوع و ناپسند است. با این حال، در مواردی که مسئله حفظ سلامت معنوی و اخلاقی فرزندان مطرح باشد، این حکم کلی ممکن است دستخوش تغییراتی شود. در این مقاله، با استناد به آیات و روایات اسلامی، به بررسی فقهی تجسس والدین در امور فرزندان پرداخته می‌شود. از یک‌سو، آیه 12 سوره حجرات «وَ لَا تَجَسَّسُوا» بر حرمت تجسس تأکید دارد و از سوی دیگر، آیه 6 سوره تحریم «قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا» والدین را به مراقبت از خانواده و فرزندان ملزم می‌کند. این مقاله با تحلیل این دو دسته از ادله، به این نتیجه می‌رسد که نظارت والدین بر فرزندان در راستای حفظ سلامت آنان و جلوگیری از انحراف، به‌ویژه در موارد ضروری، نه تنها از شمول حرمت تجسس خارج می‌شود، بلکه می‌تواند به یک وظیفه شرعی تبدیل گردد. واژگان کلیدی: تجسس، حریم خصوصی، وظایف والدین، فقه اسلامی .