سیرتاریخی مسئله سهوالنبی نزد متکلمین شیعه

چکیده : سََهْْوُُ ال بّ�نَّی اشتباه و خطای پیامبر )ص( در عمل به احکام دینی و امور عادی است؛ مساله جواز سهوالنبی و نفی آن از مسائل عقیدتی مهمی است که از گذشته بسیار مورد بحث و جدل قرار گرفته و مقالات متعدد و بعضا کتابهایی در این باره » عدم سهو النبی « نگاشته شده که از مهم ترین کتابها در این باب می توان به کتاب جناب شیخ مفید اشاره کرد که در رد نظریه جناب شیخ صدوق نگاشته شده است. اختلاف در مسئله سهو النبی در واقع امتداد اختلاف در حدود و مراتب عصمت انبیا است، گروهی از امامیه قائل به عصمت پیامبران و ائمه علیهم السلام از گناه و اشتباه هستند و گروهی دیگر عصمت انبیا و ائمه را منحصر در گناه می دانند. از برجسته ترین قائلان سهو النبی جناب شیخ صدوق استادشان ابن ولید هستند که عمده دلیل برای نظرشان، آیه 68 سوره انعام و روایاتی است که در کتب حدیثی در باب سهو النبی آمده است، در مقابل دسته ی کثیری از فقها و متکلمین امامیه قائل عدم سهو النبی هستند مانند جناب شیخ مفید و علامه حلی و محقق حلی و شیخ طوسی و خواجه نصیر طوسی، عمده دلیل این دسته از امامیه، حکم عقل و روایات متعددی است که در نفی سهو النبی وارد شده که جناب شیخ حر عاملی آنها را در کتابی جمع آوری کرده است. کلیدواژگان: سهوالنبی، حدودعصمت، شیخ صدوق، شیخ مفید.