چکیده : یکی از قواعد پرکاربردی که در استنباطهای اصولی و فقهی مورد کاربست علمای اصول قرار گرفته، قاعده اطلاق مقامی است. با وجود اینکه این قاعده در کلمات علما زیاد به کار برده شده، اما مبحثی جامع که بهطور کامل در کتب اصول به بررسی آن پرداخته باشد، یافت نشد.
در این مقاله، ابتدا تعاریف و کاربست این اصطلاح توسط علمای متأخر بازبینی شده و سپس یک تعریف جامع از آن ارائه میگردد. در ادامه، با بررسی ابعاد و کاربردهای این اصطلاح، تقسیمبندی کوتاهی از آن بیان میشود. در نهایت، به بیان تفاوت اطلاق مقامی با اطلاق لفظی و موارد کاربرد هر یک در کلمات علمای متأخر اصولی پرداخته خواهد شد که پژوهشگر را در استفاده از این دو قاعده اصولی یاری میرساند.
بدون نظر! اولین نفر باشید